Noot van de redactie: Omdat we toch ook wel heus wel een keer de diepte in willen gaan, presenteren wij u met gepaste trots onze eerste officiële columnist: Scholes. Scholes houdt zich al tijden schuil aan de zijlijn van het Afrikaanse voetbal. Hij is onze persoonlijke deepthroat als het gaat om Afrikanischer fussballnieuws. Onze go-to-guy wat betreft de sappige feitjes omtrent ASEC Abidjan, Orlando Pirates en Hearts of Oak. Scholes schreef in het verleden voor onder andere Trouw, NRC, Johan en literair voetbaltijdschrift Hard Gras en zal elke maand, de ondoorgrondelijke wereld van het Afrikaanse voetbal iets duidelijker voor u n00bs maken.
André ‘Dede’ Ayew koos voor een flinke uitdaging toen hij voetballer werd. De voetstappen van je vader volgen, is niet altijd even makkelijk. Zeker als je vader, Abedi Ayew ‘Pele’ veel bereikt heeft. Driemaal verkozen tot beste voetballer van heel Afrika. Met Olympique Marseille won papa zelfs de Champions League. Toenmalige coach van Olympique, Franz Beckenbauer verklaarde onlangs dat André een kopie is van zijn vader. Dat is als een compliment bedoeld, maar Scholes ziet dat als een tussenstand. Ondertussen is André bezig om steeds maar beter te worden. Niemand weet waar dit gaat eindigen.
Misschien zegt het u nog niet zoveel. Tja, als u het Franse voetbal niet volgt, dan mis je iets. In La Ligue staan er vier Afrikanen tussen de beste elf topschutters, waaronder Burkinees Alain Traore, boven aan de lijst. En dan laat ik de twee ‘Afrikaanse’ Fransen nog buiten beschouwing. André Ayew speelt voor dezelfde club waar zijn vader de top bereikte. Woensdag scoorde de Ghanees nog tweemaal in de Champions League overwinning op Dortmund. Afgelopen weekend legde hij er weer een in het netje.
Normaal gesproken staat zo’n speler als eerste op het lijstje van de bondscoach, maar niet in Ghana. Coach Goran Stevanovic riep de middenvelder niet op voor de komende twee interlands omdat hij te vermoeid zou zijn. Ayew zelf heeft niet om een pauze verzocht. Dat zaakje stinkt volgens Scholes. Ayew kan het buiten het veld goed vinden met Kevin Prince Boateng van AC Milan, die evenmin geselecteerd is. De Servische trainer laat ten koste van deze toppers vermoedelijk zien dat hij en niemand anders de baas is.
Het is te hopen dat de lucht snel geklaard wordt tussen de coach en de middenvelder. De schaduw van zijn vader mag dan lang zijn, juist in het nationale team heeft zoonlief al meer bereikt. Sinds zijn debuut in 2008 bereikte André Ayew met Ghana een derde plaats bij de Afrika Cup in 2008 en een tweede plaats in 2010. In 2009 leidde hij het nationale team onder twintig zelfs naar de wereldtitel. De zoon speelde vorig jaar ook nog op het echte WK, wat zijn vader hem niet kan nazeggen. Dat Ghana uiteindelijk sneuvelde, lag niet aan Dede, want die zat in die kwartfinale een schorsing uit.
Als vader heeft Abedi Pele alle reden om trots te zijn. André is niet zijn enige zoon. Bij Olympique loopt er nog een jongere Ayew rond, van net twintig. En als je het André vraagt, is zijn broertje Jordan nog beter. Dus let op daar in Frankrijk, dan zie je André rennen, zijn vader achterna en zijn broertje Jordan, die zit hem op zijn hielen.
