Noot van de redactie: Omdat we toch ook wel heus wel een keer de diepte in willen gaan, presenteren wij u met gepaste trots onze eerste officiële columnist: Scholes. Scholes houdt zich al tijden schuil aan de zijlijn van het Afrikaanse voetbal. Hij is onze persoonlijke deepthroat als het gaat om Afrikanischer fussballnieuws. Onze go-to-guy wat betreft de sappige feitjes omtrent ASEC Abidjan, Orlando Pirates en Hearts of Oak. Scholes schreef in het verleden voor onder andere Trouw, NRC, Johan en literair voetbaltijdschrift Hard Gras en zal elke maand, de ondoorgrondelijke wereld van het Afrikaanse voetbal iets duidelijker voor u n00bs maken.
Volgens zijn fans op Facebook is hij machtiger dan Obama en sneller dan Bolt. Hij kan uien laten huilen. Adu Sarpei is een cultheld. De Ghanese verdediger van Schalke 04 is inmiddels vijfendertig jaar jong en uitgegroeid tot een fenomeen in de Arena Auf Schalke. De ‘Rottweiler uit Chorweiller’ speelde dit seizoen nog geen wedstrijd, maar blijkt een echte publiekslieveling. Hij werd als routinier gehaald door de inmiddels ontslagen Felix Magath terwijl er juist jong talent verwacht werd. Maar in plaats van verketterd werd hij door de teleurgestelde fans juist omarmd. Waarschijnlijk dankt Sarpei zijn populariteit aan het feit dat hij altijd opgewekt en vrolijk is. Wat ook meespeelt is de prachtige combinatie van Afrikaanse roots met Duitse naam. De voornaam van Sarpei is Hans. En that’s official.
Culthelden zijn bijna nooit de meest talentvolle mannen binnen de selectie. Denk aan Christian Gyan bij Feyenoord. Kippenvel ging door de Kuip als Gyan zich alleen al mocht warmlopen. Het beeld van Gyan met de gesloten ogen en gebalde vuisten biddend tot God, vlak voor de aftrap van UEFA-cup finale van 2002 staat velen nog helder op het netvlies. Culthelden presteren als niemand het eigenlijk verwacht. Gyan werd op handen gedragen door het legioen en als dank versloeg hij de Tjechische reus Koller in een luchtduel. De jarenlange staat van dienst maakte van Gyan in Rotterdam een held.
De cultstatus komt tot stand waar de romantische en sentimentele gevoelens van de fans worden geprikkeld. Dat kan zowel een enkel moment van magie zijn of een hoogtepunt dat een lange serie dieptepunten eindelijk club doorbreekt. Een andere Ghanees, Ali Ibrahim is nog altijd legendarisch in Doetinchem om zijn onnavolgbare hakbal die op de lat knalde, in Amsterdam tegen Ajax. Opvallend is het wel dat er veel uit Ghana komen. Eric Addo bij PSV. Prince Polley bij FC Twente. Een echte verklaring daarvoor is er niet, maar het heeft te maken met vastberadenheid. De wil om alles te geven om te slagen in de wereld van het grote geld. Niet iedereen heeft altijd oog voor deze drive, maar dat is nou net de essentie. De cultheld is immens populair maar altijd bij een beperkte groep. De cultvoetballer is ofwel een hardwerkende of een stuntende, een nimmer-versagende of een onaangepaste, in ieder geval een uit-de-toon-vallende speler.
Hans Sarpei vindt het allemaal wel best. Hij kan het wel waarderen. Als Schalke uit moet spelen mag Sarpei praten met de buschauffeur, ook zelfs als de bus rijdt. Chuck Norris schijnt inmiddels te slapen met een Hans Sarpei pyama. En laatst nam Hans Sarpei een penalty die hij zelf stopte. Hans Sarpei is cult. Hans Sarpei is een held.
