Noot van de redactie: Omdat we toch ook wel heus wel een keer de diepte in willen gaan, presenteren wij u met gepaste trots onze eerste officiële columnist: Scholes. Scholes houdt zich al tijden schuil aan de zijlijn van het Afrikaanse voetbal. Hij is onze persoonlijke deepthroat als het gaat om Afrikanischer fussballnieuws. Onze go-to-guy wat betreft de sappige feitjes omtrent ASEC Abidjan, Orlando Pirates en Hearts of Oak. Scholes schreef in het verleden voor onder andere Trouw, NRC, Johan en literair voetbaltijdschrift Hard Gras en zal elke maand, de ondoorgrondelijke wereld van het Afrikaanse voetbal iets duidelijker voor u n00bs maken.
Als olifanten vechten, lijdt vooral het gras. In dit Keniaanse spreekwoord is het gras te zien als de tussensstand van het Oost-Afrikaanse voetbal. De spreekwoordelijke olifanten komen dan uit Noord, West en Zuid, maar niet uit Oostelijk Afrika. Uit Oost-Afrika plaatste alleen het geteisterde Sudan zich voor de eindronde van de Afrikaanse kampioenschappen die over drie maanden beginnen. Kansloos voor een hoge klassering.
De resultaten zijn niet alleen bedroevend, er zijn ook nergens tekenen van herstel. Terwijl de hardlopende Keniaan Wilson Chebet de marathon van Amsterdam, net als die van Rotterdam won, willen de voetballende Kenianen maar niet slagen in hun vak. De Keniaanse bondscoach Zedekiah Otieno heeft doodleuk nog een baan, als trainer van het ooit legendarische clubteam Gor Mahia. Zedekiah, lokaal beter bekend als “Zico” maakt van allebei zijn opdrachten een puinhoop met onnavolgbare tactiek, onbegrijpelijke opstellingen en onnodige nederlagen.
Op het veld springen er slechts twee Kenianen uit. De eerste is de aanvoerder Dennis Oliech (foto), die in 2004 een aanbod van Qatar om voor drie miljoen dollar van nationaliteit te veranderen naast zich neer legde. In 39 interlands scoorde de aanvaller van Auxerre maar liefst 28 keer. Maar ondanks zijn heldenstatus komt Oliech ook negatief in het nieuws. De ene keer omdat de spits wel eens een traininkje van het nationale team overslaat, de andere keer omdat hij de schuld voor magere resultaten openlijk bij teamgenoten legt. De tweede Keniaan boven de ondergrens van internationaal voetbal is Macdonald Mariga. Mariga was in 2010 de allereerste Keniaan in de Champions League. Dit seizoen is Mariga echter door zijn club Inter Milan al weer uitgeleend aan Real Sociedad waar hij een onopvallend seizoen speelt.
Een derde plaats, achter Angola en Rwanda was het hoogst haalbare voor de Harambee Stars uit Kenia. Andere Oost-Afrikaanse landen doen het nauwelijks beter. Nicolas Musonye, de hoogste baas van de bond voor Oost-Afrikaanse landen betreurde vorige week in het openbaar dat Kenia de zege in de laatste kwalificatiewedstrijd niet aan Uganda gunde, waardoor Angola er met de buit vandoor ging. Met andere woorden: Als Oost-Afrikaanse landen elkaar al niet meer helpen, dan lukt het nooit. Het zou een treurige gedachte zijn dat regionale landen onderlinge resultaten moeten afstemmen om grotere voetbalmachten te lijf te gaan. Nee, Oost-Afrika levert geen zwaargewichten op het voetbalveld, laat staan een olifant.
